شگفتا وقتي كه بود نمي ديدم.وقتي كه مي خواند نمي شنيدم.وقتي

 ديدم كه نبود! وقتي شنيدم كه نخواند! چه غم انگيز است وقتي

چشمه اي سرد و زلال در برابرت مي جوشد و مي خواند و مي نالد

تشنه ي اتش باشي نه اب و چشمه كه خشكيد. چشمه كه از ان اتش

كه تو تشنه ي ان بودي بخار شد و به هوا رفت و از زمين اتش روييد و از

اسمان اتش باريد تشنه ي اب گردي و نه اتش.

و بعد عمري گداختن از غم نبودن كسي كه تا بود از غم نبودن تو

مي گداخت