باز من دیوانه ام مستم

باز می لرزد دلم دستم

باز گویی در جهان دیگری هستم

های نخراشی به غفلت گونه ام را تیغ

های نپریشی صفای زلفکم را دست

و ابرویم را نریزی دل

ای نخورده مست

لحظه دیدار نزدیک است

اين صداي تنهايي من است محو شده در فريادهاي ديگران! و فريادهاي ديگران.

تجمع صداي تنهايي هزارانيست چون من كه ناخوداگاه به يك سو نشانه رفته اند.

ما كه سوي و نشان به ميان نياورده ايم درمانده از راه.به فريادي اكتفا كرده ميان راه سكنئ گزيده ايم.

تا مگر در ميان ابرهاي سياه ترديدمان مجال حضور ستاره اي در اندك زمان بيداريمان پيش ايد!

افسوس كه زندان افكار اشفته مان بس تنگ است و خيال رهايي دامي است براي فرو رفتن